Το απόλυτο κακό

Υπάρχει ένα κακό σε αυτό τον κόσμο που ξεπερνάει όλα τα υπόλοιπα κατά πολύ. Για μένα, αυτό είναι η ρίζα όλων των δεινών που μαστίζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό από την αυγή της ύπαρξης του μέχρι σήμερα. Το κακό αυτό ακούει στο όνομα: Weasel Words.

Εκ πρώτης όψεως, δείχνει κάτι αρκετά αθώο - weasel words είναι η τάση να χρησιμοποιείς τις κατάλληλες λέξεις ώστε, ενώ λες κάτι πολύ γενικό, απροσδιόριστο και συγκεχυμένο, να δημιουργείται η εντύπωση ότι έχει ειπωθεί κάτι συγκεκριμένο και με βαρύτητα. Παράδειγμα: θες να πείσεις την κοπέλα σου να βάψει τα μαλλιά της ξανθά. Δεν της λες "θα σου πήγαινε πιο πολύ το ξανθό", της λες ότι "διάβασα σε ένα περιοδικό πως κάποιοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες που βάφουν τα μαλλιά τους ξανθά έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στα επαγγελματικά τους".

Πολλοί το κάνουν, και δυστυχώς ελάχιστοι έχουν αναπτύξει άμυνες - σχεδόν κανείς δεν πετάγεται να ρωτήσει "ποιό περιοδικό; ποιοί επιστήμονες; για να δούμε την έρευνα, έγινε σωστά ή υπάρχουν λάθη; τα επιχειρήματα τους μας πείθουν;". Ο ανθρώπινος πολιτισμός πέρασε τρεις χιλιάδες χρόνια κάνοντας αιμοσταγής πολέμους για την γνώση και την μόρφωση, άνθρωποι αφιέρωναν τη ζωή τους στην διασταύρωση μιας πηγής ή στην απόκτηση ενός χειρογράφου, και τώρα που τα πάντα απέχουν μόνο ένα κλικ, βαριόμαστε να ψάξουμε. Είναι μια ύπουλη αρρώστια, που οι πραγματικές της διαστάσεις δεν φαίνονται παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά.

Είναι τόσο εύκολο να το αγνοήσει κανείς, τόσο απλό να το θεωρήσει ως "μη σημαντικό", που συνηθίζει να ακούει φράσεις όπως "πολλοί λένε", "οι επιστήμονες υποστηρίζουν", "στην Αμερική βρήκαν ότι" κτλ, δίχως την παραμικρή αμφισβήτιση. Φυσικά, τα κανάλια και οι πολιτικοί έχουν μπει στο νόημα και μας βομβαρδίζουν συνέχεια με τέτοια "μηνύματα", ήδη για την οικονομική κρίση έχουν γραφτεί δοκίμια που ξεκινούν με την φράση "οι κερδοσκόποι θα...", δίχως φυσικά να ονοματίζονται αυτοί οι περιβόητοι κερδοσκόποι, δίχως να δημοσιεύει κανένας σοβαρός επιστήμονας την θέση του για την κατάσταση, δίχως να υπάρχει οποιαδήποτε σοβαρή ακαδημαϊκή υπευθυνότητα. Γιατί; Είμαστε χαζοί εμείς, ενώ τα πρόσωπα των media είναι έξυπνα; Αυτοί μπορούν να διαβάσουν μια οικονομική ανάλυση ενώ εμείς όχι;

Και φυσικά, η οικονομική κρίση είναι το λιγότερο. Σχεδόν σε κάθε χώρα που υπάρχει αμοιβαίο μίσος για μια άλλη χώρα, έχει παιχτεί η εξης σκηνή:

Χώρα Α: Ο μικρός Γιωργάκης μαθαίνει στο σχολείο ότι "οι επιστήμονες λένε ότι ποτέ δεν κατάφερε η χώρα Β να μας κερδίσει στους πολέμους και να μας κατακτήσει γιατί είχαμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας"


Χώρα Β: Ο μικρός Γιαννάκης μαθαίνει στο σχολείο ότι "οι επιστήμονες λένε ότι ποτέ δεν κατάφερε η χώρα Α να μας κερδίσει στους πολέμους και να μας κατακτήσει γιατί είχαμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας"

Χώρα Γαλλία: Ο Τασούλης και ο Μητσάρας, υπουργοί αμύνης των χωρών Α&Β αντίστοιχα, κάθονται το ίδιο τραπέζι στην πριβέ σάλα του Moulin Rouge, διασκεδάζουν, και σκέφτονται πως θα αυξήσουν τις δαπάνες για την εθνική ασφάλεια

Φυσικά, ο Γιωργάκης και ο Γιαννάκης, σε λίγα χρόνια που θα βάλουν ίντερνετ και θα αρχίσουν να συζητάνε, θα βρίζονται όλη μέρα και θα αποκαλεί ο ένας τον άλλο "ανιστόρητο μαλάκα". Δυστυχώς, και οι δύο θα πιστεύουν ότι έχουν δίκιο, αντί να παραδεχτούν ότι κανείς από τους δύο δεν έχει δίκιο. Και έτσι μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει ένας ακόμα πόλεμος, γιατί το κοινό όλων των πολέμων είναι πως "εμείς ξέρουμε ότι *εμείς* έχουμε δίκιο, οι άλλοι είναι κακοί".

Όλοι ξέρουμε πράγματα που "τα λένε οι επιστήμονες", ή που "μας τα είπανε στο σχολείο". Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Βροντόσαυρο, τον συμπαθητικό εκείνο φυτοφάγο δεινόσαυρο με τα τέσσερα πόδια και το μακρύ λαιμό που όλοι ξέρουμε, γιατί τον κάναμε στο σχολείο και τον έχουμε δει και στα ντοκιμαντέρ. Φυσικά, όταν οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τελικά δεν υπάρχει, και ότι κάποιος ηλίθιος είχε κολλήσει λάθος κεφάλι σε λάθος σκελετό και το είχε παρουσιάσει ως "βροντόσαυρο", δεν μας πήρε τηλέφωνο η δασκάλα μας από το δημοτικό να μας πει "έλα Γιαννάκη, η κυρία Δήμητρα είμαι, θυμάσαι πριν 20 χρόνια που σου έμαθα τον Βροντόσαυρο; Άκυρο."

Οι σύντομες ζωές του κύριου με την αστεία μύτη

Πέρα από το χώρο και τον χρόνο, στο κέντρο ενός μυστικού κήπου στις παρυφές του σύμπαντος, εκεί που οι θεοί βυθίζονται στα παράξενα όνειρα τους, η ύπαρξη μου δεν διαφέρει σε τίποτα από το δάκρυ ενός αστεριού στον πάτο μιας κρυστάλλινης λίμνης. Οι αιώνες με προσπερνούν δίχως να με αγγίζουν, και εγώ μέσα στον λήθαργο μου μπορώ μόνο να ακούσω τη μουσική ενός κόσμου που πασχίζει να μην πάψει να υπάρχει ενώ παρακολουθώ αυτό το θείο δράμα από τον απόκοσμο εξώστη μου - άφθαρτος, ατέρμονος, αμέτοχος.

Μια εικόνα ταράζει τα νερά αυτής της λίμνης - είναι ένα κοριτσάκι. Ένα απλό κοριτσάκι, μόνο ένα από τα τόσα δισεκατομμύρια κοριτσάκια που υπάρχουν σε κάθε έναν από τους τρισεκατομμύρια πλανήτες που είναι κατοικήσιμοι σε κάθε έναν από τους κόσμους, που είναι αμέτρητοι από θεούς και ανθρώπους. Και όμως αυτό το συνηθισμένο κοριτσάκι είναι απόψε για μένα τόσο σημαντικό όσο όλοι οι κόσμοι μαζί. Κουρνιασμένο στο κρεβατάκι του, ελπίζει οτι απόψε κάποιος θα νικήσει το κακό τέρας που κρύβεται μέσα στη ντουλάπα του και δεν την αφήνει να κοιμηθεί τα βράδια. Αποκαμωμένη, κλείνει τα μάτια του κρατόντας στη καρδιά της αυτη τη σκέψη, και αρχίζει να ακροβατεί ανάμεσα στον κόσμο των ονείρων και τον δικό της κόσμο. Ενώ από την μία ένιωθε το φιλί του Μορφέα να ζεσταίνει σιγά σιγά το σώμα της και από την άλλη το φόβο για το τέρας μέσα στην ντουλάπα της να την παγώνει, η φαντασία της ξεδίπλωσε τα φτερά της και την οδήγησε στην χώρα των Άγνωστων Παραμυθιών, μια χώρα γεμάτη με τα πιο παράξενα και αλλοπρόσαλα πλάσματα των οποίων τα ονόματα τα ξέρουν μόνο τα μικρά παιδιά και οι μεγάλοι παραμυθάδες. Ολόκληρο το αγέννητο σύμπαν ήταν αυτη τη στιγμή στις διαταγές αυτης της μικρής κοπελίτσας, κάθως άπειρες απίθανες πιθανότητες περνούσαν με την ταχύτητα του φωτός μπροστά από τα κλειστά μάτια της. Ένα παιδί μπορεί να είναι πάντα ελεύθερο, γιατι μπορεί να φανταστεί οτιδήποτε επιθυμήσει. ομως εκείνη επέλεξε να φανταστεί εμένα.

Η ευχή της ανεβαίνει στους ουρανούς, καθαρή πέρα από κάθε αμφιβολία, και το απέραντο σύμπαν την αγκαλιάζει και την κάνει κομμάτι του. Και ξαφνικά, από σταγόνα νερού στην καρδιά μιας λίμνης δίχως όχθες, γίνομαι μια ακτίνα φωτός, ένα χρυσό βέλος που διασχίζει το σύμπαν με την ταχύτητα της σκέψης, σκορπίζοντας το φως μια παιδικής ευχής. Πλέον δεν ακούω τη μουσική του κόσμου αλλά την βλέπω. την αγγίζω. την γεύομαι, μα πάνω από όλα την ζω. Πλεον είμαι και εγώ ένας κομπάρσος σε αυτό το θείο δράμα. Καθώς μπαίνω στο πετσί του ρόλου, νιώθω χιλιάδες μαχαίρια να γδέρνουν κάθε κομμάτι της νεοσύστατης ύπαρξης μου. Έκπτωτος άγγελος του κόσμου των ιδεών, πρέπει να απαρνηθώ την ελευθερία της φόρμας για χάρη αυτής της μικρής κοπέλας, πρέπει να δεσμευτώ σε μια μορφή που να αναγνωρίζει το παιδικό μυαλό της. Προσπαθώ να καθορίσω την μορφή που θα με τυλίξει ενώ τρακάρω με ταχύτητα χιλιάδων χιλιομέτρων πάνω στον πέτρινο τοίχο που χωρίζει τον κόσμο σας από τις χώρες των θεών και των ονείρων - η τσακισμένη ύπαρξη μου τον διαπερνάει, και πριν προλάβει να ταξιδέψει μια αστραπή μπροστά από τα μάτια μου βρίσκομαι στα πόδια της κοπέλας.

Η ύπαρξη μου έχει πάρει μια καθημερινή ανθρώπινη μορφή. Ένα άνδρας ανάμεσα στα 20 και τα 30, ντυμένος casual, με απλά, μέτρια χαρακτηριστικά και κάπως αστεία μύτη. Θα μπορούσα να είμαι ο μπαμπάς της ή ο μεγάλος αδερφός της. Κοιτάω την Τίνα -έτσι λέγεται η νεαρή δεσποινίς που η φαντασία της με γέννησε- που χαμογελάει μακάρια στον ύπνο της. Δεν θα με δει ποτέ, αλλά ξέρει ότι είμαι εδώ. Το τέρας βρίσκεται μέσα στην ντουλάπα της, και εγώ θα το αντιμετωπίσω, χρειάζομαι όμως λίγο χρόνο να συνηθίσω αυτή την πραγματικότητα. Αν και άχαρη και άχρηστη η μορφή που με τύλιξε, κανένα περιτύλιγμα δεν μπορεί να συγκρατήσει την πραγματική φύση των ιδεών. Με μια σκέψη μου, κάνω τον χρόνο να σταματήσει. Τώρα έχω όσο χρόνο χρειάζομαι για να συνηθίσω την νέα μορφή και για να αντιμετωπίσω το τέρας.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα και βγαίνω έξω. Η πανσέληνος χύνεται σχεδόν μαγικά στον απέραντο ωκεανό. Ανάβω ένα τσιγάρο και αναπολώ τα παλιά. Έχω έρθει πολλές φορές στον κόσμο σας, άλλωτε ως θεός, άλλωτε ως δαίμονας, αλλά πάντα ως μαγεία. Κανείς δεν με θυμάται φυσικά, οι θεοί και οι δαίμονες καλούνται στον κόσμο σας για να ικανοποιήσουν τις δικές σας ανάγκες, και οι δικές σας ανάγκες είναι ανθρώπινες, και κανένας άνθρωπος δεν καταδέχεται να παραδεχτεί την ανθρώπινη φύση του. Ασχέτως, απόψε έχω μια δουλειά να κάνω και το τσιγάρο έχει σχεδόν σβήσει.

Μπαίνω πάλι στο δωμάτιο, κλείνοντας καλά την μπαλκονόπορτα. Σκύβω πάνω από την μικρή Τίνα και της δίνω ένα απαλό φιλί στο μέτωπο. Στέκομαι μπροστά από την ντουλάπα της και ετοιμάζομαι. Δεν το κάνω τόσο συχνά όσο θα έπρεπε αυτό, αλλά είπαμε, είμαι καθαρή μαγεία, η πείρα σε σχέση με την φυσικό ταλέντο είναι αμελητέα όταν μιλάμε για τέτοια μεγέθη. Νιώθω το σκοτάδι που κρύβεται μέσα στην ντουλάπα, το σκοτάδι της κοπέλας που η ίδια έχει κρύψει στην ντουλάπα της γιατί οι παιδικές πλάτες της δεν μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος. Χτυπάω τα δάχτυλα μου μια φορά, και τα φύλα της ντουλάπας ανοίγουν διάπλατα. Μέσα δεν υπάρχουν ρούχα ή παιδικά παπουτσάκια, αλλά ένα σκοτεινό αστέρι που στροβιλίζει και καταβροχθίζει τα πάντα. Τα χειλή μου σχεδόν σχηματίζουν ένα χαμόγελο συγκατάβασης - ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που βλέπω. Δίχως δεύτερη σκέψη, βουτάω στα άδυτα της ντουλάπας, και τα φύλα πίσω μου κλέινουν με έναν βαρύ, δυσοίωνο θόρυβο, έναν κρότο που νιώθεις ότι σφραγίζει την μοίρα σου. Χαμογελάω φανερά αυτή τη φορά. Για τον αφυπνισμένο νου οι εφιάλτες δεν μπορούν να αποτέλεσουν πραγματικό κίνδυνο, αλλά οφείλει κανείς να παραδεχτεί ότι είναι τουλάχιστον γραφικοί.

Το ξέρω καλά αυτό το σκοτάδι. Ξέρω ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Υπάρχουν τρεις κανόνες που πρέπει κανείς να ακολουθεί όταν μπαίνει σε αυτό το σκοτάδι για να σώσει κάποιον από τους εφιάλτες του - ο πρώτος είναι να μην ξεχνάει ότι είναι εφιάλτης, και πως τίποτα δεν είναι αληθινό. Ο δεύτερος είναι πως πρέπει να προσέχει πόσο βαθιά προχωρά, και να μην βρεθεί παρείσακτος στα άδυτα μιας ανθρώπινης ψυχής, και ο τρίτος είναι να μην αποκαλύπτει ποτέ το πραγματικό του όνομα. Τα πραγματικά ονόματα είναι παράξενη ιστορία - δεν έχουν ήχο. Ο "ήχος" τους είναι ένα κοκτέηλ σκέψεων και συναισθημάτων, ένα θείο απόσταγμα της ίδιας σου της ύπαρξης. Αρκετά όμως για την θεωρία ονείρων, ας ξαναγυρίσουμε στην δουλειά που επείγει.

Βρίσκομαι σε μια κατεστραμένη επαρχιακή πόλη. Τα σπίτια είναι τρομακτικά, παντού υπάρχει μια απαίσια νεκρική οσμή, και οι αραιές σταγόνες βροχής έχουν το χρώμα του αίματος. Σίγουρα για παιδικός εφιάλτης είναι πολύ προχωρημένος, αλλά δεν μου κάνει τόση εντύπωση όση θα μου έκανε παλιότερα. Ψάχνω για τον λόφο με το νεκροταφείο -πάντα υπάρχει το νεκροταφείο, και είναι συνήθως σε λόφο- ενώ σκίζω το αριστερό μου μανίκι. Λίγα λεπτά αργότερα, βρίσκομαι ανάμεσα στους τάφους. Η ομίχλη είναι πυκνή, αλλά διακρίνω μια απόκοσμη σιλουέτα να με πλησιάζει. Τα μάτια της καίνει σαν τις φλόγες της κόλασης, το γρύλισμα της θα έκανε και θηρίο να παγώσει από φόβο. Δένω τα μάτια μου με το σκισμένο μανίκι μου και γονατίζω μπροστά της - ώρα να αντιμετωπίσουμε το τέρας μια και καλή.

"Μην φοβάσαι, δεν βλέπω τίποτα. Κοίτα, έχω δέσει τα μάτια μου"

Σιωπή.

"Καταλαβαίνεις ότι λέω αλήθεια. Δεν είδα ούτε ονόματα, ούτε μπήκα στα σπίτια, ούτε τίποτα. Ξέρω τι έγινε, αλλά δεν θέλω να μάθω περισσότερα από όσα θες να πεις"

Σιωπή.

"Δεν υπάρχει λόγος για λεπτομέρειες. Το έχω κάνει αυτό πιο πολλές φορές από όσες μπορείς να μετρήσεις. Πάντα είναι κάποιος σημαντικός, και πάντα συμβαίνει χωρίς να το αξίζει. Παντα. Όμως έτσι δουλεύει αυτός ο κόσμος. Ξέρω ότι εγωιστικά πονάς για την απώλεια, αλλά μην ξεχνάς ότι έρχομαι από την άλλη πλευρά. Ξέρω ότι αυτοί που αγαπάμε είναι κάπου καλύτερα γιατί τους βλέπω, περπατάω ανάμεσα τους, και ξέρω ότι κάποια στιγμή θα κάνεις και εσύ το ίδιο, και τότε ο χρόνος δεν θα έχει σημασία. Αλλά για την ώρα, σου ζητάω μόνο να μοιραστείς τη χαρά τους, να αγαλιάσεις γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν τους βασανίζει πια, και πως μπορεί να μην τους βλέπεις αλλά είναι συνέχεια μαζί σου. Καταλαβαίνεις, σωστά;"

Η σιλουέτα βγήκε από τις ομιχλές και έτρεξε προς το μέρος μου. Με αγκάλιασε σφιχτά και ένιωσα ένα καυτό δάκρυ να κυλάει, ένα δάκρυ τόσο λαμπερό που έδιωξε το σκοτάδι που στοίχειωνε τα όνειρα της. Καθώς η μικρή Τίνα αντιμετωπίζει την δική της απώλεια με νέα δύναμη, το φως διαλύει και την δικιά μου μορφή, καθότι πλέον ολοκλήρωσε τον σκοπό της. Η φόρμα πλέον δεν με δεσμεύει, και ελεύθερη η ψυχή μου κυλάει άερινα ανάμεσα στους κόσμους για να γυρίσει και πάλι στο παράξενο σπίτι της και να γίνει και πάλι μια ιδέα, ένα δάκρυ ενός αστεριού στον πατό μιας κρυστάλλινης λίμνης που περιμένει απλά την επόμενη ευχή, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια, και το μόνο που θα έχει ο κόσμος σας για να μαρτυρά την τελευταία σύντομη ζωή μου θα είναι ένα άερινο φιλί στο μέτωπο ενός κοριτσιού και λίγες ανεμοσκορπισμένες στάχτες στο όνομα μιας πανσελήνου.

Κανόνες καλής συμπεριφοράς στο διαδίκτυο

ΟΚ, ξέρω ότι δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν γιατί οι κανόνες αυτοί είναι σημαντικοί, αλλά όπως δεν περιμένω από κάποιον να καταλαβαίνει την χημική αντίδραση που κάνουν τα σκουπίδια του αλλά παρόλα αυτά περιμένω από αυτόν να μην βρωμίζει την πόλη μου, έτσι περιμένω πως και στο internet ο κόσμος θα συμπεριφέρεται κόσμια και θα προωθεί το ιδανικό της επικοινωνίας. Δυστυχώς, υπάρχουν κάποια θέματα που πολύ επιμένουν να τα αγνοούν

1) "Αν μπεις σε αυτή τη σελίδα, οι κότες σου θα γεννήσουν διακοσάευρα!".

Αυτό το βλέπω δυστυχώς παντού. "Αν στείλεις αυτό το email η Microsoft θα σου στείλει λεφτά" ή "Αν μπεις σε αυτή τη σελίδα στο facebook και καλέσεις όλους σου τους φίλους, θα μπορείς να βλέπεις ποιος είδε το profile σου". Δεν δουλεύει, σταματήστε να το προωθείτε, τελεία.

2) Ο ενοχλητικός ρουφιάνος

Κάθεσαι στο γραφείο, και ξαφνικά η κολλητή σου η Μαριγούλα σου στέλνει ένα email με φωτογραφίες από μωράκια ντυμένα σαν λαχανάκια. Το θεωρείς τόσο γλυκό, που πλέον είσαι σίγουρος - για αυτό δεν μπορούσαν οι φίλοι σου να κοιμηθούν το βράδυ, επειδή δεν είχαν δει λαχανομωράκια. Θα πρέπει να το προωθήσεις άμεσα και σε όλους!!! Ετσι βάζεις στο πεδίο "To:" τα emails όλων των φίλων σου. Η φίλη σου η Παναγούλα θα το δεί, και θα το κάνει forward σε ένα άλλο αρρωστάκι, και απο κει σε ένα άλλο, από κει σε άλλο κτλ κτλ, με την ίδια μαλακία να συμβαίνει κάθε φορά. Το απότέλεσμα; Μετά από κάνα μήνα, ο spammer που θα πέσει συμπτωματικά πάνω στο email σου θα έχει στην διάθεση του όλες τις διευθήνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, από της Μαριγούλας μέχρι του αμέσως προηγούμενου -μαζί και την δικιά σου. Και μετά αναρωτιέσαι που σε βρίσκουν και σου στέλνου διαφημίσεις για Viagra. Φαντάζομαι ότι εκείνη την αποφράδα μέρα που έκανες email έπρεπε να είχες ρωτήσει πως ακριβώς δουλεύει και να μην υποθέσεις ότι είσαι τόσο έξυπνος που μπορείς να το καταλάβεις δίχως να στο αναλύσει κανείς, αλλά ας κρατήσουμε το ζουμί: όταν στέλνεις κάτι που έχει σκοπό να προωθηθεί και να διαδωθεί, τα emails δεν τα προσθέτεις στο "To:", τα προσθέτεις στο "Bcc:". Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, και δεν έχεις την όρεξη να ψάξεις αρκετά για να μάθεις να το κάνεις αυτό, δεν πρέπει να είναι και τόσο ενδαφέρον το email, έτσι δεν είναι;

3) ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΒΑΖΩ ΤΟΝΟΥΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ ΑΜΑ ΒΑΡΙΕΣΑΙ STAY OFFLINE

4)Vargieme toi sostoi orthografya, ta ellhnika k t +fwna

Φυσικά, γιατί ο αναλφαβητισμός και το πνευματικό slacking είναι τα κλειδιά της επιτυχίας. No, really, ποιός θα ήθελε να κάνει κάτι σωστά, την ίδια στιγμή που θα μπορούσε να το κάνει λάθος; Γιατί ξέρεις, τα ελληνικά έχουν "ο" και "ω" μόνο και μόνο για να βασανίζουν εσένα συγκεκριμένα, μην νομίζουν ότι είναι μουσική γλώσσα που οι αλλαγές στον τονισμό προσδίδουν διαφορετικό νόημα στις λέξεις, αυτά είναι προπαγάνδα.

5) Ο Νεύτωνας είχε άδικο

Στο internet δεν ισχύει ο νόμος της βαρύτητας. Ό,τι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει! Προσέχετε τι ανεβάζετε και τι λέτε, και κυρίως ΜΕ ποιούς και ΓΙΑ ποιούς

Το τελευταίο ταξίδι στην χώρα των θαυμάτων

Αστικός παρα-μύθος με μια προσωπική πινελιά.


Όταν η Αλίκη άνοιξε τα μάτια της, βρισκόταν πάλι στον κόσμο Πέρα Από τον Καθρέφτη. Ερχόταν σε αυτό το μέρος από τότε που ήταν παιδί - ένα μέρος που για αυτήν, ήταν το δικό της κομμάτι παραδείσου, το δικό της δικαίωμα στην αιωνιότητα.

Φυσικά, η Αλίκη μεγάλωσε από την πρώτη της επίσκεψη σε αυτό τον παράξενο κόσμο, και με τη σειρά του το ίδιο έκανε και ο κόσμος. Η χώρα των θαυμάτων είχε αρχίσει να αποκτάει νόημα - αυτό, ή η Αλίκη είχε αρχίσει να χάνει το μυαλό της. Πραγματικά όμως, δεν την ένοιαζε. Το μόνο που είχε στο μυαλό της ήταν η εικόνα του Λαγού, του παράξενου αυτού φίλου της που κάθε στιγμή μαζί του ήταν περιπέτεια. Τα τελευταία χρόνια η Αλίκη είχε αρχίσει να βλέπει τον Λαγό να μεγαλώνει, να αλλάζει, όπως και αυτή άλλωστε. Είχε σταματήσει πλέον να οργανώνει tea parties, και το γούστο του στα ρούχα είχε αλλάξει αισθητά. Δεν έμοιαζε πλέον καθόλου με Λαγό, αλλά με άνδρα - έναν πολύ γοητευτικό άνδρα. Η Αλίκη δεν ήταν πλέον κοριτσάκι, είχε γνωρίσει άνδρες, αλλά ο Λαγός...τα συναισθήματα που είχε για αυτόν δεν έμοιαζαν με τίποτα άλλο στο κόσμο, όχι μόνο επειδή ήταν ό,τι πιο δυνατό είχε ζήσει, αλλά και επειδή κάθε στιγμή που περνούσε, προσπαθούσε να τα αρνηθεί με όλο της το είναι.

Το σπίτι του Λαγού ήταν άδειο, και ήταν άδειο με έναν πολύ παράξενο τρόπο. Τα έπιπλα ήταν στις θέσεις τους, τα πράγματα βρισκόντουσαν εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται, το ψυγείο ήταν γεμάτο και οι χώροι καθαρισμένοι, όμως είχε την αίσθηση οτι δεν ήταν πλέον σπίτι. Ήταν κτίριο, ήταν κτίσμα, αλλά δεν ήταν πλέον σπίτι. Η Αλίκη τρόμαξε. Χωρίς τον Λαγό, δεν υπήρχε χώρα των θαυμάτων. Χωρίς τον Λαγό, ο καθρέφτης ήταν απλά ένας καθρέφτης, το τσάι ήταν απλά τσάι, και το φιλί ήταν απλά ένα φιλί. Η Αλίκη ετοιμαζόταν να βγει στους δρόμους, να αρχίσει να ψάχνει στα τυφλά μέσα στην απελπισία της, όταν ξαφνικά πρόσεξε πως υπήρχε ένα σημείωμα για αυτήν στο τραπεζάκι της κουζίνας.


"Είναι παράξενο το πως κανείς από τους δυο μας δεν μιλάει ποτέ για αυτό. Βλέπεις έχω ένα παράξενο χάρισμα - ξέρω τι κρύβουν οι άνθρωποι στις καρδιές τους. Δεν μιλάω για φανφάρες και τσίρκα, δεν μιλάω για φθηνά τρικ που βρίσκω πιο χαρτί έχεις διαλέξει, δεν μιλάω για κρυμμένους καθρέφτες και λυγισμένα κουτάλια. Πραγματικά ξέρω τις βαθειές επιθυμίες των ανθρώπων, τα πράγματα που πράγματι θέλουν, είτε τολμούν είτε να το παραδεχτούν, είτε όχι.

Αυτό μου δίνει την βιβλική ιδιότητα του διαβόλου. Για κάποιο λόγο, παρόλο που όλοι πιστεύουν πως το πόσο θέλουν κάτι παίζει κάποιον μικρό ή μεγάλο ρόλο στο αν θα το αποκτήσουν, ίσως ακόμα και στο αν το σύμπαν θα συνωμοτήσει για αυτούς, όλοι ντρέπονται για τις βαθιές επιθυμίες τους και σε φοβούνται όταν καταλάβουν ότι μπορείς να τις δεις. Σε φοβούνται για λίγο δηλαδή, ίσως μερικές στιγμές στην δικιά μου περίπτωση, μετά απλά σε αποφεύγουν, σε σνομπάρουν, σε ακυρώνουν, και ίσως, αν όντως έχεις τολμήσει να τους φέρεις αντιμέτωπους με το ντοπελγκάνγκερ που κρύβεται στα σωθικά τους, σε μισούν θανάσιμα.

Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πότε κάποιος θέλει να σε φιλήσει, αλλά "δεν κάνει"; Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πως, παρόλο τον τεράστιο μισθό του, αυτός εκεί είναι απίστευτα δυστυχισμένος; Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πως, ο τύπος που κάθεται απέναντι σου στο λεωφορείο κρατόντας σφιχτά το National Geographic, δεν θα τολμήσει ποτέ να ταξιδέψει, τουλάχιστον όχι πραγματικά;

Και μετά μπαίνει ο μηχανισμός άμυνας. "Δεν είναι έτσι, δεν μπορείς να ξέρεις εσύ, δεν μπορείς να το αποδείξεις, λες βλακείες, νομίζεις οτι ξέρεις τι σκέφτονται όλοι, νομίζεις οτι είσαι τόσο καλύτερος από όλους, είσαι απαίσιος, είσαι ο χειρότερος άνθρωπος που υπήρξε ποτέ". Και ίσως να υπήρχε ένα δίκιο εδώ - γιατί δηλαδή να πιστεύω πως μόνο εγώ μπορώ να καταλάβω τις καρδιές των ανθρώπων;

Και εδώ βρίσκεται όλη η υπόθεση, όλη η ξεχασμένη μαγεία που χάθηκε στην μετάφραση. Ποτέ δεν είπα οτι μόνο εγώ μπορώ να δω το άβατον της ανθρώπινης ψυχής. Ο κόσμος γύρω μας είναι φτιαγμένος από σκέψεις, από ιδέες, από επιθυμίες, από συναισθήματα. Ένα σπίτι από μόνο του είναι πέτρα και μπετά, ουσίες των οποίων την πραγματική, χημική υπόσταση συνήθως αγνοούμε, γιατί δεν μας νοιάζει - αυτό που μετράει είναι οτι είναι σπίτι, επειδή σπίτι το κάνει η επιθυμία κάποιο να μείνει εκεί. Όλοι μπορούν να δουν αυτή την επιθυμία. Αν ξεκινήσεις απο εκεί, και αποφασίσεις να ακούς πραγματικά τους ανθρώπους, να μην τους κάνεις ερωτήσεις για να σου δωθεί η ευκαιρία να τους απαντήσεις μετά αλλά επειδή πραγματικά ενδιαφέρεσαι, θα αρχίσεις να διακρίνεις τα συναισθήματα αυτά και εσύ, όποιος και αν είσαι, όπως και αν είσαι. Η ευτυχία αφήνει αυτό το απαλό χάδι στο μέτωπο, ο φόβος και ο πόθος φαίνονται στο βλέμμα, η εμπιστοσύνη και η αμφιβολία από την μελωδία της φωνής. Ποτέ δεν είπα πως είμαι μόνο εγώ έτσι - όλοι μπορούν, τουλάχιστον όλοι όσοι θέλουν.

Γιατί τα λέω σε εσένα; γιατί και εσύ ξέρεις να κοιτάς μέσα στους ανθρώπους. Και έτσι βρισκόμαστε ο ένας να ταξιδεύει στο μυαλό του άλλου, μέχρι που οι δύο κόσμοι μας γίνονται ένας, μια χώρα γεμάτη θαύματα. Από την μία δείχνει τόσο σωστό, αλλά από την άλλη τόσο λάθος. Αυτός ο δικός μας κόσμος είναι ένας απαγορευμένος κήπος, μια κρυφή Εδέμ στην οποία, αν μας πιάσουν, ισως δεν μας συγχωρέσουν ποτέ. Από την άλλη, αν δεν βρεθούμε εκεί, δεν θα συγχωρέσουμε εμείς ποτέ τους εαυτούς μας. Έτσι λοιπον ερχόμαστε πάλι στο προαιώνιο ερώτημα: τι κάνουμε;

Πρέπει να σου πω οτι δεν ήταν εύκολο να βρω την απάντηση. Πέρασα νύχτες ολόκληρες αναλογιζόμενος ποια είναι η σωστή λύση, συμβουλέυτηκα τους αρχαίους, τους πρωτοπόρους, τους φιλόσοφους. Κάθε θεωρία φιλοσοφίας που δημιουργήθηκε ποτέ μου δίνει ένα κομμάτι της απάντησης - ένα μικρό, προσεκτικά ζυγισμένο κομμάτι, ακριβώς του ίδιου μεγέθους με όλα τα υπόλοιπα. Μπορώ να πω όμως με περηφάνια πλέον, οτι μάζεψα όλα τα κομμάτια. Συνδύασα, αναρωτήθηκα, αμφισβήτησα, αμφισβητήθηκα, αλλά ξέρω ακριβώς το τι πρέπει να γίνει.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι τους, εγώ θα σε περιμένω κάτω από την μηλιά. Φέρε τεκίλες."

Και η Αλίκη χαμογέλασε.

Δύο χιλιάδες και μία νύχτες

Στο κλασσικό μου στυλ, σουρεαλισμός ημερολογιακού χαρακτήρα.





Χειμώνας 2003

Αγγίζω σχεδόν ευλαβικά το παράξενο βιβλίο που μόλις έχω αγοράσει. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Είναι απο τις μέρες που αισθάνεσαι οτι υπάρχει μαγεία στον άερα -νιώθω οτι κάτι συμβαίνει, κάτι μοναδικό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, και ξέρω πως έχω δύο επιλογές: ή να αφήσω το βιβλίο σε ένα σκοτεινό συρτάρι και να συνεχίσω την ζωή μου σαν να μην είδα τίποτα, ή να ζήσω αυτό το ταξίδι μέχρι το τέλος. Υπάρχει μια φιγούρα δίπλα μου, κρατάει και αυτή ένα ιδιο βιβλίο. Τα βλέμματα μας συναντιόνται, και σύντομα βλέπω ένα χαμόγελο που μου λέει "Κάν'το. Εγώ θα είμαι μαζί σου". Κλείνω τα μάτια μου, αφήνω τον εαυτό μου να χαθεί, και το ταξίδι ξεκινάει...

Χειμώνας 2009

...ανοίγω τα μάτια μου και είμαι στην μέση μιας έρημης πλατείας. Το ταξίδι έχει τελειώσει... κάποτε σίγουρα θα γινόταν και αυτό. Ο πύργος είναι άδειος, τα ονόματα έχουν ξεχαστεί, οι θρύλοι έχουν ξανακοιμηθεί. Προσπάθησα να κρατήσω ανοιχτό αυτό το βιβλίο, το προσπάθησα με όλο μου το είναι, αλλά δεν τα κατάφερα. Το κρατάω ακόμα στα χέρια μου, και ανατρέχω στις σελίδες του για μια ακόμη φορά...τα πρόσωπα του βιβλίου ήταν κάποτε τόσο ξένα και απόμακρα, και όμως τώρα είναι τόσο γνωστά και οικεία. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με κάνει να κρατάω ακόμα αυτό το βιβλίο. Ο αέρας δεν έχει πια μαγεία, τα πάντα μέσα μου μου λένε οτι το τέλος έχει γραφτεί, πρόχειρα αλλά οριστικά, και η φιγούρα που ήταν δίπλα μου δεν είναι πλέον. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες, δύο χιλιάδες και μία ιστορίες και μου φαίνεται οτι ήταν μόλις χτες.

Είναι παράξενο να μιλάς για αυτά τα πράγματα. Όλοι ήξεραν οτι κάτι παραπάνω υπήρχε, όλοι ένιωθαν οτι το βράδι σε εκείνη την παραλία όλα τα αστέρια κοιτούσαν εμάς, όλοι ήξεραν οτι η μαγεία του βιβλίου ήταν από τα τελευταία μαγικά πράγματα που είχαν απομείνει σε αυτό το άγονο ιπτάμενο λασποβάτσαλο που στροβιλέζεται ανούσια ανάμεσα στους κοσμους. Και μετά τι έγινε; Ποιος σταμάτησε να πιστεύει πρώτος; Ποιος είπε στον αυτοκράτωρα οτι είναι γυμνός; Δεν νομίζω οτι έχει και τόσο σημασία, αλλά η εντροπία λατρεύει το ντόμινο. Παρόλα αυτά, θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Σίγουρα, ίσως το τέλος να ήταν λίγο διαφορετικό, αλλά θα μπορούσε πραγματικά ένα βιβλίο να νικήσει το χρόνο και να κρατήσει για πάντα; Ανεξάρτητα τι πιστεύω, έχω μπρος στα μάτια μου την αδιάψευστη μακάβρια απάντηση πως "Όχι".

Και αυτό είναι που με μπερδεύει περισσότερο. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες, και όμως έχω ακόμα τόσα πράγματα να δώσω. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες και τίποτα, δεν έχω αρχίσει καν να κουράζομαι. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες παραπάνω από όσες θα ζήσει η πλειοψηφεία των ανθρώπων,νύχτες που έχουν κάνει τον κύκλο τους και έχουν σταματήσει - όμως δεν μπορώ να επιτρέψω να μην ζήσει και η "καινούργια φρουρά" τις δικές της δύο χιλιάδες και μία νύχτες. Το βιβλίο μπορεί να τελείωσε, το κεφάλαιο να έκλεισε, το τέλος να έχει μπει οριστικά, και θα το αφήσουμε έτσι. Αλλά ήρθε η ώρα για ένα καινούργιο βιβλίο, καινούργιους μύθους, καινούργιες ιδέες και καινούργια πρόσωπα. Τα κεφάλαια κλέινουν, τα βιβλία παλιώνουν, οι ιστορίες τελειώνουν, αλλά ο Μύθος δεν γνωρίζει ούτε αρχή ούτε τέλος.