Κανόνες καλής συμπεριφοράς στο διαδίκτυο

ΟΚ, ξέρω ότι δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν γιατί οι κανόνες αυτοί είναι σημαντικοί, αλλά όπως δεν περιμένω από κάποιον να καταλαβαίνει την χημική αντίδραση που κάνουν τα σκουπίδια του αλλά παρόλα αυτά περιμένω από αυτόν να μην βρωμίζει την πόλη μου, έτσι περιμένω πως και στο internet ο κόσμος θα συμπεριφέρεται κόσμια και θα προωθεί το ιδανικό της επικοινωνίας. Δυστυχώς, υπάρχουν κάποια θέματα που πολύ επιμένουν να τα αγνοούν

1) "Αν μπεις σε αυτή τη σελίδα, οι κότες σου θα γεννήσουν διακοσάευρα!".

Αυτό το βλέπω δυστυχώς παντού. "Αν στείλεις αυτό το email η Microsoft θα σου στείλει λεφτά" ή "Αν μπεις σε αυτή τη σελίδα στο facebook και καλέσεις όλους σου τους φίλους, θα μπορείς να βλέπεις ποιος είδε το profile σου". Δεν δουλεύει, σταματήστε να το προωθείτε, τελεία.

2) Ο ενοχλητικός ρουφιάνος

Κάθεσαι στο γραφείο, και ξαφνικά η κολλητή σου η Μαριγούλα σου στέλνει ένα email με φωτογραφίες από μωράκια ντυμένα σαν λαχανάκια. Το θεωρείς τόσο γλυκό, που πλέον είσαι σίγουρος - για αυτό δεν μπορούσαν οι φίλοι σου να κοιμηθούν το βράδυ, επειδή δεν είχαν δει λαχανομωράκια. Θα πρέπει να το προωθήσεις άμεσα και σε όλους!!! Ετσι βάζεις στο πεδίο "To:" τα emails όλων των φίλων σου. Η φίλη σου η Παναγούλα θα το δεί, και θα το κάνει forward σε ένα άλλο αρρωστάκι, και απο κει σε ένα άλλο, από κει σε άλλο κτλ κτλ, με την ίδια μαλακία να συμβαίνει κάθε φορά. Το απότέλεσμα; Μετά από κάνα μήνα, ο spammer που θα πέσει συμπτωματικά πάνω στο email σου θα έχει στην διάθεση του όλες τις διευθήνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, από της Μαριγούλας μέχρι του αμέσως προηγούμενου -μαζί και την δικιά σου. Και μετά αναρωτιέσαι που σε βρίσκουν και σου στέλνου διαφημίσεις για Viagra. Φαντάζομαι ότι εκείνη την αποφράδα μέρα που έκανες email έπρεπε να είχες ρωτήσει πως ακριβώς δουλεύει και να μην υποθέσεις ότι είσαι τόσο έξυπνος που μπορείς να το καταλάβεις δίχως να στο αναλύσει κανείς, αλλά ας κρατήσουμε το ζουμί: όταν στέλνεις κάτι που έχει σκοπό να προωθηθεί και να διαδωθεί, τα emails δεν τα προσθέτεις στο "To:", τα προσθέτεις στο "Bcc:". Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, και δεν έχεις την όρεξη να ψάξεις αρκετά για να μάθεις να το κάνεις αυτό, δεν πρέπει να είναι και τόσο ενδαφέρον το email, έτσι δεν είναι;

3) ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΒΑΖΩ ΤΟΝΟΥΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ ΑΜΑ ΒΑΡΙΕΣΑΙ STAY OFFLINE

4)Vargieme toi sostoi orthografya, ta ellhnika k t +fwna

Φυσικά, γιατί ο αναλφαβητισμός και το πνευματικό slacking είναι τα κλειδιά της επιτυχίας. No, really, ποιός θα ήθελε να κάνει κάτι σωστά, την ίδια στιγμή που θα μπορούσε να το κάνει λάθος; Γιατί ξέρεις, τα ελληνικά έχουν "ο" και "ω" μόνο και μόνο για να βασανίζουν εσένα συγκεκριμένα, μην νομίζουν ότι είναι μουσική γλώσσα που οι αλλαγές στον τονισμό προσδίδουν διαφορετικό νόημα στις λέξεις, αυτά είναι προπαγάνδα.

5) Ο Νεύτωνας είχε άδικο

Στο internet δεν ισχύει ο νόμος της βαρύτητας. Ό,τι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει! Προσέχετε τι ανεβάζετε και τι λέτε, και κυρίως ΜΕ ποιούς και ΓΙΑ ποιούς

Το τελευταίο ταξίδι στην χώρα των θαυμάτων

Αστικός παρα-μύθος με μια προσωπική πινελιά.


Όταν η Αλίκη άνοιξε τα μάτια της, βρισκόταν πάλι στον κόσμο Πέρα Από τον Καθρέφτη. Ερχόταν σε αυτό το μέρος από τότε που ήταν παιδί - ένα μέρος που για αυτήν, ήταν το δικό της κομμάτι παραδείσου, το δικό της δικαίωμα στην αιωνιότητα.

Φυσικά, η Αλίκη μεγάλωσε από την πρώτη της επίσκεψη σε αυτό τον παράξενο κόσμο, και με τη σειρά του το ίδιο έκανε και ο κόσμος. Η χώρα των θαυμάτων είχε αρχίσει να αποκτάει νόημα - αυτό, ή η Αλίκη είχε αρχίσει να χάνει το μυαλό της. Πραγματικά όμως, δεν την ένοιαζε. Το μόνο που είχε στο μυαλό της ήταν η εικόνα του Λαγού, του παράξενου αυτού φίλου της που κάθε στιγμή μαζί του ήταν περιπέτεια. Τα τελευταία χρόνια η Αλίκη είχε αρχίσει να βλέπει τον Λαγό να μεγαλώνει, να αλλάζει, όπως και αυτή άλλωστε. Είχε σταματήσει πλέον να οργανώνει tea parties, και το γούστο του στα ρούχα είχε αλλάξει αισθητά. Δεν έμοιαζε πλέον καθόλου με Λαγό, αλλά με άνδρα - έναν πολύ γοητευτικό άνδρα. Η Αλίκη δεν ήταν πλέον κοριτσάκι, είχε γνωρίσει άνδρες, αλλά ο Λαγός...τα συναισθήματα που είχε για αυτόν δεν έμοιαζαν με τίποτα άλλο στο κόσμο, όχι μόνο επειδή ήταν ό,τι πιο δυνατό είχε ζήσει, αλλά και επειδή κάθε στιγμή που περνούσε, προσπαθούσε να τα αρνηθεί με όλο της το είναι.

Το σπίτι του Λαγού ήταν άδειο, και ήταν άδειο με έναν πολύ παράξενο τρόπο. Τα έπιπλα ήταν στις θέσεις τους, τα πράγματα βρισκόντουσαν εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται, το ψυγείο ήταν γεμάτο και οι χώροι καθαρισμένοι, όμως είχε την αίσθηση οτι δεν ήταν πλέον σπίτι. Ήταν κτίριο, ήταν κτίσμα, αλλά δεν ήταν πλέον σπίτι. Η Αλίκη τρόμαξε. Χωρίς τον Λαγό, δεν υπήρχε χώρα των θαυμάτων. Χωρίς τον Λαγό, ο καθρέφτης ήταν απλά ένας καθρέφτης, το τσάι ήταν απλά τσάι, και το φιλί ήταν απλά ένα φιλί. Η Αλίκη ετοιμαζόταν να βγει στους δρόμους, να αρχίσει να ψάχνει στα τυφλά μέσα στην απελπισία της, όταν ξαφνικά πρόσεξε πως υπήρχε ένα σημείωμα για αυτήν στο τραπεζάκι της κουζίνας.


"Είναι παράξενο το πως κανείς από τους δυο μας δεν μιλάει ποτέ για αυτό. Βλέπεις έχω ένα παράξενο χάρισμα - ξέρω τι κρύβουν οι άνθρωποι στις καρδιές τους. Δεν μιλάω για φανφάρες και τσίρκα, δεν μιλάω για φθηνά τρικ που βρίσκω πιο χαρτί έχεις διαλέξει, δεν μιλάω για κρυμμένους καθρέφτες και λυγισμένα κουτάλια. Πραγματικά ξέρω τις βαθειές επιθυμίες των ανθρώπων, τα πράγματα που πράγματι θέλουν, είτε τολμούν είτε να το παραδεχτούν, είτε όχι.

Αυτό μου δίνει την βιβλική ιδιότητα του διαβόλου. Για κάποιο λόγο, παρόλο που όλοι πιστεύουν πως το πόσο θέλουν κάτι παίζει κάποιον μικρό ή μεγάλο ρόλο στο αν θα το αποκτήσουν, ίσως ακόμα και στο αν το σύμπαν θα συνωμοτήσει για αυτούς, όλοι ντρέπονται για τις βαθιές επιθυμίες τους και σε φοβούνται όταν καταλάβουν ότι μπορείς να τις δεις. Σε φοβούνται για λίγο δηλαδή, ίσως μερικές στιγμές στην δικιά μου περίπτωση, μετά απλά σε αποφεύγουν, σε σνομπάρουν, σε ακυρώνουν, και ίσως, αν όντως έχεις τολμήσει να τους φέρεις αντιμέτωπους με το ντοπελγκάνγκερ που κρύβεται στα σωθικά τους, σε μισούν θανάσιμα.

Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πότε κάποιος θέλει να σε φιλήσει, αλλά "δεν κάνει"; Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πως, παρόλο τον τεράστιο μισθό του, αυτός εκεί είναι απίστευτα δυστυχισμένος; Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να καταλαβαίνεις πως, ο τύπος που κάθεται απέναντι σου στο λεωφορείο κρατόντας σφιχτά το National Geographic, δεν θα τολμήσει ποτέ να ταξιδέψει, τουλάχιστον όχι πραγματικά;

Και μετά μπαίνει ο μηχανισμός άμυνας. "Δεν είναι έτσι, δεν μπορείς να ξέρεις εσύ, δεν μπορείς να το αποδείξεις, λες βλακείες, νομίζεις οτι ξέρεις τι σκέφτονται όλοι, νομίζεις οτι είσαι τόσο καλύτερος από όλους, είσαι απαίσιος, είσαι ο χειρότερος άνθρωπος που υπήρξε ποτέ". Και ίσως να υπήρχε ένα δίκιο εδώ - γιατί δηλαδή να πιστεύω πως μόνο εγώ μπορώ να καταλάβω τις καρδιές των ανθρώπων;

Και εδώ βρίσκεται όλη η υπόθεση, όλη η ξεχασμένη μαγεία που χάθηκε στην μετάφραση. Ποτέ δεν είπα οτι μόνο εγώ μπορώ να δω το άβατον της ανθρώπινης ψυχής. Ο κόσμος γύρω μας είναι φτιαγμένος από σκέψεις, από ιδέες, από επιθυμίες, από συναισθήματα. Ένα σπίτι από μόνο του είναι πέτρα και μπετά, ουσίες των οποίων την πραγματική, χημική υπόσταση συνήθως αγνοούμε, γιατί δεν μας νοιάζει - αυτό που μετράει είναι οτι είναι σπίτι, επειδή σπίτι το κάνει η επιθυμία κάποιο να μείνει εκεί. Όλοι μπορούν να δουν αυτή την επιθυμία. Αν ξεκινήσεις απο εκεί, και αποφασίσεις να ακούς πραγματικά τους ανθρώπους, να μην τους κάνεις ερωτήσεις για να σου δωθεί η ευκαιρία να τους απαντήσεις μετά αλλά επειδή πραγματικά ενδιαφέρεσαι, θα αρχίσεις να διακρίνεις τα συναισθήματα αυτά και εσύ, όποιος και αν είσαι, όπως και αν είσαι. Η ευτυχία αφήνει αυτό το απαλό χάδι στο μέτωπο, ο φόβος και ο πόθος φαίνονται στο βλέμμα, η εμπιστοσύνη και η αμφιβολία από την μελωδία της φωνής. Ποτέ δεν είπα πως είμαι μόνο εγώ έτσι - όλοι μπορούν, τουλάχιστον όλοι όσοι θέλουν.

Γιατί τα λέω σε εσένα; γιατί και εσύ ξέρεις να κοιτάς μέσα στους ανθρώπους. Και έτσι βρισκόμαστε ο ένας να ταξιδεύει στο μυαλό του άλλου, μέχρι που οι δύο κόσμοι μας γίνονται ένας, μια χώρα γεμάτη θαύματα. Από την μία δείχνει τόσο σωστό, αλλά από την άλλη τόσο λάθος. Αυτός ο δικός μας κόσμος είναι ένας απαγορευμένος κήπος, μια κρυφή Εδέμ στην οποία, αν μας πιάσουν, ισως δεν μας συγχωρέσουν ποτέ. Από την άλλη, αν δεν βρεθούμε εκεί, δεν θα συγχωρέσουμε εμείς ποτέ τους εαυτούς μας. Έτσι λοιπον ερχόμαστε πάλι στο προαιώνιο ερώτημα: τι κάνουμε;

Πρέπει να σου πω οτι δεν ήταν εύκολο να βρω την απάντηση. Πέρασα νύχτες ολόκληρες αναλογιζόμενος ποια είναι η σωστή λύση, συμβουλέυτηκα τους αρχαίους, τους πρωτοπόρους, τους φιλόσοφους. Κάθε θεωρία φιλοσοφίας που δημιουργήθηκε ποτέ μου δίνει ένα κομμάτι της απάντησης - ένα μικρό, προσεκτικά ζυγισμένο κομμάτι, ακριβώς του ίδιου μεγέθους με όλα τα υπόλοιπα. Μπορώ να πω όμως με περηφάνια πλέον, οτι μάζεψα όλα τα κομμάτια. Συνδύασα, αναρωτήθηκα, αμφισβήτησα, αμφισβητήθηκα, αλλά ξέρω ακριβώς το τι πρέπει να γίνει.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι τους, εγώ θα σε περιμένω κάτω από την μηλιά. Φέρε τεκίλες."

Και η Αλίκη χαμογέλασε.

Δύο χιλιάδες και μία νύχτες

Στο κλασσικό μου στυλ, σουρεαλισμός ημερολογιακού χαρακτήρα.





Χειμώνας 2003

Αγγίζω σχεδόν ευλαβικά το παράξενο βιβλίο που μόλις έχω αγοράσει. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Είναι απο τις μέρες που αισθάνεσαι οτι υπάρχει μαγεία στον άερα -νιώθω οτι κάτι συμβαίνει, κάτι μοναδικό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, και ξέρω πως έχω δύο επιλογές: ή να αφήσω το βιβλίο σε ένα σκοτεινό συρτάρι και να συνεχίσω την ζωή μου σαν να μην είδα τίποτα, ή να ζήσω αυτό το ταξίδι μέχρι το τέλος. Υπάρχει μια φιγούρα δίπλα μου, κρατάει και αυτή ένα ιδιο βιβλίο. Τα βλέμματα μας συναντιόνται, και σύντομα βλέπω ένα χαμόγελο που μου λέει "Κάν'το. Εγώ θα είμαι μαζί σου". Κλείνω τα μάτια μου, αφήνω τον εαυτό μου να χαθεί, και το ταξίδι ξεκινάει...

Χειμώνας 2009

...ανοίγω τα μάτια μου και είμαι στην μέση μιας έρημης πλατείας. Το ταξίδι έχει τελειώσει... κάποτε σίγουρα θα γινόταν και αυτό. Ο πύργος είναι άδειος, τα ονόματα έχουν ξεχαστεί, οι θρύλοι έχουν ξανακοιμηθεί. Προσπάθησα να κρατήσω ανοιχτό αυτό το βιβλίο, το προσπάθησα με όλο μου το είναι, αλλά δεν τα κατάφερα. Το κρατάω ακόμα στα χέρια μου, και ανατρέχω στις σελίδες του για μια ακόμη φορά...τα πρόσωπα του βιβλίου ήταν κάποτε τόσο ξένα και απόμακρα, και όμως τώρα είναι τόσο γνωστά και οικεία. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με κάνει να κρατάω ακόμα αυτό το βιβλίο. Ο αέρας δεν έχει πια μαγεία, τα πάντα μέσα μου μου λένε οτι το τέλος έχει γραφτεί, πρόχειρα αλλά οριστικά, και η φιγούρα που ήταν δίπλα μου δεν είναι πλέον. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες, δύο χιλιάδες και μία ιστορίες και μου φαίνεται οτι ήταν μόλις χτες.

Είναι παράξενο να μιλάς για αυτά τα πράγματα. Όλοι ήξεραν οτι κάτι παραπάνω υπήρχε, όλοι ένιωθαν οτι το βράδι σε εκείνη την παραλία όλα τα αστέρια κοιτούσαν εμάς, όλοι ήξεραν οτι η μαγεία του βιβλίου ήταν από τα τελευταία μαγικά πράγματα που είχαν απομείνει σε αυτό το άγονο ιπτάμενο λασποβάτσαλο που στροβιλέζεται ανούσια ανάμεσα στους κοσμους. Και μετά τι έγινε; Ποιος σταμάτησε να πιστεύει πρώτος; Ποιος είπε στον αυτοκράτωρα οτι είναι γυμνός; Δεν νομίζω οτι έχει και τόσο σημασία, αλλά η εντροπία λατρεύει το ντόμινο. Παρόλα αυτά, θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Σίγουρα, ίσως το τέλος να ήταν λίγο διαφορετικό, αλλά θα μπορούσε πραγματικά ένα βιβλίο να νικήσει το χρόνο και να κρατήσει για πάντα; Ανεξάρτητα τι πιστεύω, έχω μπρος στα μάτια μου την αδιάψευστη μακάβρια απάντηση πως "Όχι".

Και αυτό είναι που με μπερδεύει περισσότερο. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες, και όμως έχω ακόμα τόσα πράγματα να δώσω. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες και τίποτα, δεν έχω αρχίσει καν να κουράζομαι. Δύο χιλιάδες και μία νύχτες παραπάνω από όσες θα ζήσει η πλειοψηφεία των ανθρώπων,νύχτες που έχουν κάνει τον κύκλο τους και έχουν σταματήσει - όμως δεν μπορώ να επιτρέψω να μην ζήσει και η "καινούργια φρουρά" τις δικές της δύο χιλιάδες και μία νύχτες. Το βιβλίο μπορεί να τελείωσε, το κεφάλαιο να έκλεισε, το τέλος να έχει μπει οριστικά, και θα το αφήσουμε έτσι. Αλλά ήρθε η ώρα για ένα καινούργιο βιβλίο, καινούργιους μύθους, καινούργιες ιδέες και καινούργια πρόσωπα. Τα κεφάλαια κλέινουν, τα βιβλία παλιώνουν, οι ιστορίες τελειώνουν, αλλά ο Μύθος δεν γνωρίζει ούτε αρχή ούτε τέλος.

Ρούμι χωρίς ετικέτα

Εδώ νομίζω τα σχόλια περιττεύουν - απλά, ένα ερωτικό.


Μες στη σιωπή, ακόμη μια φορά
το ρολόι έλιώσε στον τοίχο
ένας έρωτας πέρα απ'τη φθορά
αγάπη μεγαλύτερη από στίχο

Αγγελε γλυκέ της μουσικής
δώσε μου για λίγο τα φτερά σου
χάθηκα στη μέθη μιας στιγμής
μα απόψε πάλι έρχομαι κοντά σου

Πριγκήπισσα, παντού σε αναζητώ
σε στοιχειωμένα δάση και σε κάστρα
με ενα φιλι σε ένα κορμί γυμνό
κι ολα ή τίποτα, per aspera ad astra

Συχνά θυμάμαι οτι είμαι απλά Κανείς
δίχως ταυτότητα, συνείδηση ή φρένα
μα όσα μου χάρισε ο ήχος της σιωπής
αστέρια τα κανα και τα δωσα σε σενα

Ο δρόμος μου έφτασε πέρα απ'τον ουρανό
χάρτες άγραφοι, πυξίδες δίχως βελόνα
πριν φύγω πάλι, κάτι έχω να σου πω
Ειναι πως σ'αγαπω και θα'μαι εκεί αιώνια

Προσοχή, η αυτοανικανοποίηση τυφλώνει

Όπως κάθε άνοιξη, έχει επικρατήσει πάλι ένα μυστηριώδες κύμα αυτοανικανοποίησης. Άνθρωποι απο κάθε κοινωνικό στρώμα δηλώνουν δυστυχισμένοι γιατί δεν μπόρεσαν να ζήσουν την ζωή όπως την ήθελαν, και έχασαν πολλά πράγματα που ήθελαν να κάνουν και τώρα πλέον είναι πολύ αργά για να το αλλάξουν όλο αυτό. Για κάποιο λόγο, η απέχθεια για τους συμβιβασμούς είναι κάτι που πολύς κόσμος το θεωρεί λογικό και αυτονόητο. Δεν είναι.

Σαν κοινωνία, έχουμε υποστεί πολλές, πολλές δηλητηριάσεις. Μια απο αυτές είναι και η "ροκ δηλητηρίαση", ή αλλιώς "το σύνδρομο του επαναστάτη". Τα τραγούδια που ακούμε, οι ταινίες που βλέπουμε, η κουλτούρα που αφομοιώνουμε, όλα συντελούν στο να εκθειαστεί ένας τρόπος ζωής στον οποίο δεν υπάρχει χώρος για συμβιβασμούς. Τι, θα δεχτώ 3 όταν θέλω 5? Ούτε για αστείο.

Καταλαβαίνω οτι τα βιβλία και οι εκπομπές που πρεσβεύουν πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις, είναι άφθονες, και αυτό το εσφαλμένο μήνυμα δημιουργεί πολλά κόμπλεξ - σε κάνει να πιστεύεις οτι αν δεν απέκτησες κάτι, φταις εσύ που το δεν ήθελες πραγματικά πολύ. Σκέφτεσαι οτι με κάποιο μυστήριο τρόπο, το σύμπαν αντιδρά στην κάθε σου σκέψη και την κάθε σου επιθυμία, και αυτό γίνεται αρεστό γιατί νιώθεις οτι είσαι στο κέντρο των πάντων. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Η "επιθυμία" και η "σκέψη" όπως τα γνωρίζεις είναι αποκλειστικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, και ο άνθρωπος δεν είναι παρά μια μορφή ζωής ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες. Σίγουρα, αυτές τις ημέρες ήμαστε πολύ δημοφιλείς γιατί επικρατούμε στον πλανήτη, αλλά παλαιότερα τη θέση μας είχαν οι δεινόσαυροι, και δεν νομίζω οτι η επιθυμία τους να μην εξαφανιστούν άλλαξε και πολλά πράγματα. Φυσικά, αυτό δεν εμποδίζει τα μικρά παιδάκια που προσπαθούν να λύσουν μια μαθηματική άσκηση με μόνο εφόδιο το "κάντε το όπως το λέει το βιβλίο" του αδιάφορου καθηγητή τους, να εισπράτουν ένα περισπούδαστο "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω" όταν εξηγούν ότι δεν μπορούν να την λύσουν.

Δεν είσαι υποχρεωμένος να δεις το Παρίσι πριν πεθάνεις. Δεν πρέπει να νιώθεις άσχημα γιατι δεν έγινες τραγουδιστής, που τόσο το ήθελες. Δεν πετάς την ζωή σου αν δεν παντρευτείς εκείνη την κοπέλα με την οποία ήσουν τόσο ερωτευμένος. Πάντα κάνεις επιλογές, και είναι λογικό να αφήνεις πράγματα πίσω σου. Και, η μεγάλη αλήθεια που θα σε σοκάρει; τα πράγματα που άφησες πίσω σου είναι πάντα καλύτερα από αυτά που επέλεξες. Ιδού και η μαθηματική απόδειξη:

Έχεις να πάρεις μια απόφαση για το μέλλον σου. Οι επιλογές σου είναι οι Α, Β, Γ και Δ. Πριν κάνεις την επιλογή σου, σκέφτεσαι μόνο τα θετικά της κάθε επιλογής (επειδή δεν έχεις κάνει ακόμα την επιλογή σου, δεν μπορείς να δει τι απρόβλεπτο θα συμβεί, όμως τα άσχημα είναι πάντα απρόβλεπτα - κανείς δεν γκρίνιαξε επειδή απολύθηκε από μια δουλειά στην οποία του είχαν πει από την αρχή οτι θα απολυθεί)

Στην αρχή, οι επιλογές αυτές δείχνουν ισοδύναμες πάνω κάτω. Α=Β=Γ=Δ. Έστω οτι επιλέγεις την Α.

Χρόνια μετά, αναλογίζεσαι την απόφαση αυτή. Πλέον το Α έχει γίνει Α2, γιατί έχεις δει και τα απρόβλεπτα άσχημα σημεία, και δεν είναι πλέον το ίδιο ελκυστικό όσο ήταν παλιότερα. Α2<Α

Σκέφτεσαι πόσα άλλα θα μπορούσες να είχες κάνει. Σκέφτεσαι το Β, το Γ και το Δ όπως τα φανταζόσουν τότε. Τι είπαμε όμως; Α=Β=Γ=Δ. Επειδή όμως Α2<Α, προκύπτει οτι Α2<Β,Γ ή Δ. Κοινώς, σκέφτεσαι πως ό,τι άλλο και αν είχες επιλέξει, η ζωή σου θα ήταν καλύτερη, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει - είπαμε, ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα έχεις κάνει ένα σωρό σημαντικά πράγματα, τόσο για τον εαυτό σου όσο και για τους φιλους, που δεν μπορείς να τα προσέξεις γιατί τα νιώθεις εντελώς φυσιολογικά και καθημερινά επειδή σου βγήκαν αυθόρμητα. Θα μπορούσες να έχεις, δίχως υπερβολή, σώσει ολόκληρες ζωές χωρίς να το συνειδητοποιείς γιατί συγκεντρώνεσαι στο τι δεν έκανες. Κάνε μια μεγάλη χάρη στον εαυτό σου και άσε πίσω σου τις αμφιβολίες για το "χτες", χαμογελά, και δείξε στο "αύριο" τι μπορείς να κάνεις.


Η ευτυχία είναι μια φέτα ψωμί με μαρμελάδα σε ένα Κυριακάτικο πρωινό μαζί με τα άτομα που αγαπάς και σε αγαπάνε. Απλό και καθημερινό. Άσε το χαβιάρι για αυτούς που τρώνε μόνοι τους